شبی در خواب دیدم مرا می خوانند راهی شدم. به دری رسیدم به آرامی در خانه کوبیدم. ندا آمد: درون آی. گفتم:به چه روی. گفتا: برای آنچه نمی دانی. هراسان پرسیدم: برای چو منی هم زمانی هست؟! پاسخ رسید:تا ابدیت. تردیدی نبود خانه خانه ی خداوندی بود آری اوست که ابدی و جاوید است. پرسیدم: بار الهی چه عملی از بندگانت بیش از همه تورا به تعجب او می دارد. پاسخ آمد: اینکه شما تمام کودکی خود را آرزوی بزرگ شدن به سر می برید و دوران پس از آن را حسرت بازگشت به کودکی می گذرانید. این که شما سلامتی خود را فدای مال اندوزی می کنید و سپس تمام دارایی خود را صرف بازیابی سلامتی می نمایید. این که شما به قدری نگران آینده اید که حال را فراموش می کنید. در حالی که نه حال را دارید و نه آینده را. اینکه شما طوری زندگی می کنید که گویی هرگز نخواهید مرد . چنان گور های شما را گرد و غبار فراموشی در بر می گیرد که گویی هرگز زنده نبوده اید. سکوت کردم اندیشیدم. در خانه چنین گشوده! چه می طلبیدم؟ بلی آموختین. پرسیدم: چه بیاموزیم؟ پاسخ آمد: بیاموزید که مجروح کردن قلب دیگران بیش از دقایقی طول نمی کشد ولی برای التیام بخشیدن آن به سالها وقت نیاز است. بیاموزید که هرگز نمی توانید کسی را مجبور به دوست داشتن خود بکنید زیرا عشق و علاقه ی دیگران نیست به شما آئینه ای از کردار و اخلاق خود شماست. بیاموزید که هرگز خود را با دیگران مقایسه نکنید از آنجا که هر یک از شما به تنهایی و بر حسب شایستگی خود مورد قضاوت و داوری ما قرار می گیرید. بیاموزید که داشتن چیز های قیمتی و نفیس به زندگی شما بها نمی دهد بلکه آنچه با ارزش است بودن افراد بیشتر در زندگی شماست. بیاموزیدکه دیگران را برابر خطا و بی مهری که نسبت به شما روا می دارند مورد بخشش خود قرار دهید و این عمل پسندیده را با ممارست بیشتر در خود تقویت نمائید. بیاموزید که دو نفر می توانند به یک چیز یکسان نگاه کنند ولی برداشت آن دو از آن هیچگاه یکسان نخواهد بود. بیاموزید که در برابر خطای خود فقط به عفو و بخشش دیگران بسندهنکنید آنگاه که مورد آموزش وجدان خود قرار گرفتید راضی و خشنود شوید. بیاموزید که توانگر کسی نیست که بیشتر دارد بلکه آن است که خواسته های کمتری دارد. ای بنده ی من به خاطر داشته باش که مردم گفته های تو را فراموش می کنند. مردم کرده های تو را نیز از یاد خواهند برد. ولی